Orelski krilja kak da si metneh
i v nasi st'rni da si preletneh!
Na nasi mesta ja da si idam,
da vidam Stambol, Kukus da vidam,
da vidam dali s'nceto i tamo
mratcno ugrevjat, kako i vamo.
Ako kako ovde s'nceto me stretit,
ako pak mracno s'nceto svetit:
na p't dalecni ja ke se stegnam,
i v drugi st'rni ke si pobegnam,
k'de s'nceto svetlo ugrevjat,
k'de neboto zvezdi posevjat.
Ovde je mracno i mrak m' obviva
i temna m'gla zemja pokriva:
mrazoj i snegoj, i pepelnici,
silni vetristca i vijulici,
okolu m'gli i mrazoj zemni,
a vg'rdi studoj, i misli temni.
Ne, ja ne mozam ovde da sedam!
Ne, ja ne mozam mrazoj da gledam!
Dajte mi krilja ja da si metnam
i v nasi st'rni da si preletnam:
na nasi mesta ja da si idam,
da vidam Ohrid, Struga da vidam.
Tamo zorata greit dusata
i s'nce svetlo zajdvit v gorata.
Tamo darbite prirodna sila
so s'ta raskos gi rasturila:
bistro ezero, gledas, beleit
ili od vetar sinotemneit:
pole poglednis, ili planina
-segde Bozeva je hubavina.
Tamo po s'rce v kaval da sviram,
s'nce da zajdvit, ja da umiram!
