DOJDI V OHRID

Vo mugrite koga gi rasturi istok
po neboto temno zlatestite zrakoj;
stom sonceto trgna problesnato, cisto,
po presnite sledi na nokta i mrakot;
ezernite dalgi vo utrinen blesok
go guskaat milo krajbrezniot pesok,
- togaj dojdi v Ohrid!

Kiparisot visok, dabjeto kraj patot
so vetrot koga ke zapeat pesna,
vo poleto koga se lulee zlato,
Drim razluten bega pod vrbite resni.
Galicica koga red prikazni redi
i mirot so sepot i trepet go sledi,
- togaj dojdi v Ohrid!

Temninata koga plast kadifen frli
i izbega denot zad vrskite snezni;
stom zativne zvonot od bliskite trla,
vrz neboto temno zvezdenata mreza
se dipli, a svetot v son potonal dlabok,
sal negde e slusno sumolenje slabo,
- togaj dojdi v Ohrid!

Vo tihata vecer pritaena, mirna,
stom mesecot trgne po svodot da seta,
i nekade, tamu v nedogled siren,
sakana zvezda toj sreken ja sreti;
vo oblesok cuden ezeroto sjae,
a okolu svetot se zanemel, trae,
- togaj dojdi v Ohrid!

| Back |