4ti MAJ 1903

Taka mu bilo pisano: grobot da si go soni!
V crce go klukna prokoba, stegajki v gnev tupanica.
Imas li dovolno grobje, oj Makedonijo,
pokrvava za uste edna rana: Banica!

Pobogati sme sega so uste edna smrt i presen grob.
Tago le neisplakana, ostani gorda i nedoustena,
razgrani pazuvi crni zemjo, izvalkani, zapustena,
za da go pregrnes sina si sto bese najmalku rob.

Placot mu prilega na onoj sto ima solzi dosta.
Ti, besolzna nemosnice progoltni najgorcliv jad
i bidi uste za edna zaguba pogorda, oti toj levent mlad
na tvoite ceda im zavesta v boj da umiraat i prostum.

Crna zacrni se tagolika stradalnice,
pregrizi usti, rasceslaj kosi, raskini ruba,
i smireno, so zborovi najgalezni i zalni,
tivko, no majcinski, oplakuvaj si ja zagubata.

Druga smrt takva ti ne ke docekas skoro,
na takov svoj zaljubenik sto samo Tebe te imal.
Oj nerazvencana Goceva izgoro,
oj, Makedonijo, oj rano mnoguimena!

| Back |